Gouda – Vandaag was het zover: het historische stadhuis in hartje Gouda was voor het laatst open. Eind van de middag ging de sleutel symbolisch naar aannemer Nico de Bont, die de komende twee jaar aan de slag gaat. Het gebouw krijgt een duurzaam en toekomstbestendig jasje. Of zoals de bezoekers het voelden: adieu stadhuis, tot over twee jaar.
Nog één keer binnenkijken
Maar liefst 800 Gouwenaars en andere nieuwsgierigen maakten gebruik van de kans om het stadhuis nog één keer in oude glorie te bewonderen. De gotische zalen, de eeuwenoude trappen, de bekende trouwzaal met haar wandtapijten: alles stond nog één dag open voor wie afscheid wilde nemen. Vanaf nu is het leeg, stil en afgesloten. Bij de sleuteloverdracht sprak wethouder Thierry van Vugt duidelijke woorden: “Dit hart van de stad moet blijven kloppen. Voor iedereen.” Daarmee zette hij de toon: dit gaat niet alleen over restaureren, maar over de ziel van een gebouw dat midden in de samenleving staat.
Vrijwilligers en sleutelbewaarders
Er was ook ruimte om stil te staan bij de mensen die het stadhuis jarenlang kleur gaven. Vrijwilligers van Die Goude, die met passie rondleidingen verzorgden. En Gilbert Vandenakker, de man die decennialang letterlijk de sleutel droeg. Hun inzet liet nog eens zien wat dit gebouw eigenlijk is: een plek van verhalen, herinneringen en traditie. Niet alleen een monument, maar een levend onderdeel van Gouda.
Zoveel meer dan bouwen
De aannemer die deze uitdaging aangaat, is ervaren in grootse projecten. Van de Domtoren in Utecht tot Theater Tuschinski in Amsterdam: Nico de Bont kent de wereld van restauratie en erfgoed als geen ander. Toch is Gouda een verhaal apart. Hier gaat het om meer dan techniek. Het gaat om de vraag: hoe maak je een eeuwenoud stadhuis gasloos en toegankelijk, zonder het karakter te verliezen? En hoe zorg je dat het straks weer een plek is waar Gouwenaars trots binnenstappen?
De documentaire
Precies dat dilemma vormt de kern van de korte documentaire Tijdelijk gesloten voor de toekomst. Geen droge bouwtekeningen of rapporten, maar een film over emotie en vakmanschap. Over de stad die afscheid neemt, over de aannemers die hun plannen ontvouwen, en over de belofte dat dit stadhuis straks méér is dan steen en glas.
Want straks, als de deuren weer opengaan, staat er niet alleen een opgeknapt gebouw. Dan staat er een stadhuis dat opnieuw midden in de stad en haar verhalen staat. Een plek om elkaar te ontmoeten, te vieren, te discussiëren en te dromen.
